Te tajemnice są najmłodsze z czterech części różańca, wprowadzone dopiero na początku XXI wieku. Zamiast dzieciństwa czy męki Jezusa, skupiają się na latach jego publicznej działalności, stąd nazwa: momenty, w których w szczególny sposób objawia się, kim jest.
Jan Chrzciciel się opiera, bo to on powinien być chrzczony przez Jezusa, nie odwrotnie. Jezus nalega, „aby wypełnić wszelką sprawiedliwość". Kiedy wychodzi z wody, niebo się otwiera, Duch zstępuje jak gołębica, a głos z nieba mówi, że to jest Syn umiłowany. Pierwsze publiczne potwierdzenie, kim naprawdę jest.
Kończy się wino na weselu, drobny, żenujący problem gospodarski. Maryja zauważa to pierwsza i mówi po prostu: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie". Jezus zamienia wodę w wino, swój pierwszy cud, nie żeby uratować czyjeś życie, tylko żeby uratować czyjeś wesele przed wstydem.
Przez trzy lata Jezus chodzi od miasta do miasta z jednym przesłaniem: Królestwo Boże jest blisko, więc trzeba zmienić sposób myślenia. Uzdrawia, poucza w przypowieściach, ale rdzeń przekazu pozostaje ten sam od pierwszego kazania nad jeziorem po ostatnie dni w Jerozolimie.
Piotr, Jakub i Jan widzą na chwilę Jezusa w pełnej chwale, twarz jaśniejącą jak słońce, obok Mojżesza i Eliasza. Piotr, wyraźnie przytłoczony, proponuje zbudowanie trzech namiotów, żeby zatrzymać tę chwilę. Głos z obłoku każe im po prostu słuchać Jezusa, nie budować pomników na przeżycie.
Podczas ostatniej wieczerzy Jezus bierze chleb, łamie go i mówi: „To jest ciało moje". Robi to samo z winem. To ostatnia rzecz, którą zostawia uczniom, zanim pójdzie na mękę, sposób, żeby zostać z nimi w sposób, który przetrwa jego fizyczną nieobecność.