Zaraz po tym, jak Jezus nazwał swoich słuchaczy solą ziemi i światłością świata, uprzedza możliwe nieporozumienie: „Nie mniemajcie, że przyszedłem rozwiązać zakon albo proroków; nie przyszedłem rozwiązać, lecz wypełnić." To zdanie warto zapamiętać, zanim przejdzie się do reszty Kazania na Górze, bo tam Jezus będzie wielokrotnie zaostrzał, a nie łagodził wymagania Prawa.
„Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z zakonu, aż wszystko to się stanie." Jota to najmniejsza litera hebrajskiego alfabetu, kreska to prawdopodobnie drobny element odróżniający podobne litery. Trudno o bardziej dosadny sposób powiedzenia, że nawet najdrobniejsze szczegóły Prawa mają znaczenie.
A jednak Jezus mówi o „wypełnieniu", nie o dosłownym utrzymaniu każdego przepisu w niezmienionej formie. Reszta jego nauczania, choćby zaraz w tym samym rozdziale, pokaże, na czym to wypełnienie polega: nie chodzi o literalne przestrzeganie zewnętrznych zasad, tylko o dotarcie do ich sedna, często znacznie bardziej wymagającego niż sama litera przepisu.
Ostatnie zdanie tego fragmentu brzmi jak wyzwanie rzucone najbardziej religijnym ludziom tamtych czasów: „Powiadam wam bowiem: Jeśli sprawiedliwość wasza nie będzie obfitsza niż sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do Królestwa Niebios." Faryzeusze byli wzorem drobiazgowej pobożności, ludźmi, którzy pilnowali każdego przepisu z ogromną starannością. Jezus mówi, że to nie wystarczy. Sprawiedliwość, o której mówi, sięga głębiej niż zewnętrzne posłuszeństwo, do czego zresztą przejdzie w kolejnych wersetach, kiedy zacznie mówić o gniewie, pożądliwości i przysięgach.