„Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a otworzą wam." Trzy czasowniki, trzy obietnice, ułożone w rosnącej intensywności: prosić to najmniej wymagające, szukać to już jakiś wysiłek, kołatać to już naleganie, niemal upór. Jezus zdaje się zachęcać właśnie do takiej wytrwałości w modlitwie, nie do jednorazowej, grzecznej prośby.
Argument, który następuje, jest zbudowany na analogii z rodzicielstwa: „Któryż z was jest człowiekiem takim, który, gdy go syn jego prosi o chleb, da mu kamień? Albo gdy prosi o rybę, da mu węża?" Kamień przypomina kształtem bochenek chleba, wąż przypomina rybę, więc obraz jest o zamianie czegoś dobrego na coś, co tylko wygląda podobnie, ale jest bezwartościowe albo niebezpieczne. Żaden zwyczajny ojciec by tak nie zrobił.
Zdanie kończące ten argument zawiera w sobie coś zaskakującego: „Jeśli więc wy, którzy jesteście źli, umiecie dawać dobre dary dzieciom swoim, o ileż więcej Ojciec wasz, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą." Jezus zakłada, że jego słuchacze, mimo grzeszności, wciąż potrafią być dobrymi rodzicami. Skoro nawet niedoskonali ludzie wiedzą, jak dawać dobre rzeczy dzieciom, o ileż bardziej można ufać doskonałemu Ojcu.
Na koniec pojawia się zdanie znane dziś jako Złota Zasada: „Wszystko więc, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, to i wy im czyńcie; taki bowiem jest zakon i prorocy." To zaskakujące podsumowanie, bo Jezus mówi, że cała treść Prawa i Proroków, wszystkie te setki przepisów, mieszczą się w jednej prostej regule wzajemności. Nie jest to reguła zupełnie nowa, podobne sformułowania znajdują się w innych tradycjach starożytnych, ale umieszczenie jej jako klamry zamykającej tak wymagające kazanie nadaje jej wagi: jeśli ktoś nie wie, jak zastosować wszystkie te szczegółowe nauki, może zacząć właśnie tutaj.