„Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się o życie swoje, co będziecie jedli albo co będziecie pili, ani o ciało swoje, czym się przyodziewać będziecie." Słowo „dlatego" łączy ten fragment z tym, co było wcześniej, o niemożności służenia dwóm panom. Skoro nie da się jednocześnie służyć Bogu i mamonie, troska o przetrwanie materialne łatwo staje się formą służenia mamonie, nawet jeśli nie wygląda na chciwość, tylko na zwykły niepokój.
Jezus argumentuje obrazami z natury: „Spójrzcie na ptaki niebieskie, że nie sieją ani żną, ani zbierają do gumien, a Ojciec wasz niebieski żywi je." Ptaki nie są bezczynne, one po prostu nie gromadzą zapasów na czarną godzinę tak, jak robi to człowiek. A jednak przeżywają, bo Bóg się o nie troszczy. Argument nie jest „nie pracuj", tylko „nie martw się tak, jakby wszystko zależało wyłącznie od ciebie".
Podobny obraz dotyczy lilii polnych: „Nie pracują ani przędą, a powiadam wam, że nawet Salomon w całej chwale swojej nie był tak przyodziany, jak jedna z nich." Odniesienie do Salomona, najbogatszego króla Izraela, jest tu celowe. Nawet szczyt ludzkiego bogactwa i przepychu blednie w porównaniu z prostotą kwiatu, którego istnienie trwa krótko i którego nikt specjalnie nie pielęgnuje.
Zdanie, które chyba najbardziej przesuwa priorytety w tym fragmencie, brzmi: „Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane." Nie obietnica, że troski znikną, tylko że przestają być głównym punktem odniesienia. Kiedy szuka się najpierw czegoś innego, reszta przestaje wymagać takiej kontroli.
Ostatnie zdanie brzmi niemal jak praktyczna rada terapeutyczna: „Nie troszczcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swego utrapienia." Jezus nie mówi, że jutro nie przyniesie trudności. Mówi, że nie warto pożyczać sobie zmartwień z przyszłości, skoro dzisiejszy dzień ma ich wystarczająco dużo własnych.