Ostatnia przypowieść Kazania na Górze zamyka wszystko, co było powiedziane wcześniej, w jednym obrazie: „Każdy więc, kto słucha tych słów moich i wykonuje je, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował dom swój na opoce." Kluczowe jest tu drugie słowo, „wykonuje". Samo słuchanie, choćby uważne, nie wystarcza w tej przypowieści.
Test, jaki Jezus opisuje, jest gwałtowny: „I spadł deszcz ulewny, i wezbrały rzeki, i powiały wiatry, i uderzyły na ów dom, ale on nie runął, gdyż był zbudowany na opoce." Nie ma tu mowy o spokojnej pogodzie. Przypowieść zakłada, że burze przyjdą, niezależnie od tego, na czym się buduje. Różnica nie polega na uniknięciu trudności, tylko na tym, czy fundament je wytrzyma.
Drugi obraz jest lustrzanym odbiciem pierwszego: „A każdy, kto słucha tych słów moich, a nie wykonuje ich, przyrównany będzie do męża głupiego, który zbudował dom swój na piasku." Ten sam deszcz, te same wiatry, ta sama burza, ale skutek zupełnie inny: „dom runął, a upadek jego był wielki." Piasek na pierwszy rzut oka mógł wyglądać na wystarczająco stabilny, dopóki nie przyszła próba.
Mateusz kończy ten fragment krótką uwagą o reakcji tłumów: „Zdumiewały się rzesze nad nauką jego. Albowiem uczył je jako moc mający, a nie jako uczeni w Piśmie ich." Ludzie wyczuwali różnicę w sposobie nauczania, może nie potrafiąc jej dokładnie nazwać. Uczeni w Piśmie powoływali się na tradycję i autorytety, cytując jednego rabina po drugim. Jezus mówił z własnym autorytetem, bez potrzeby odwoływania się do kogokolwiek innego.
To zdanie zamyka całe Kazanie na Górze, trzy rozdziały pełne wymagających, czasem niewygodnych nauk, przypomnieniem, że słuchanie ich to dopiero połowa sprawy. Reszta zależy od tego, co zrobi się z tym, co się usłyszało.