Prawdziwe upamiętanie i regeneracja (Ps. 51:12-21)

Kiedy Słowo ewangelii trafia na dobry grunt w naszych sercach, kiedy przez wiarę otrzymujemy łaskę naszego Pana Jezusa Chrystusa, zyskujemy przebaczenie naszych win. Nasz grzech zostaje odpuszczony. Jednak na samym przebaczeniu nasze zbawienie się nie kończy. Potrzebujemy nie tylko usprawiedliwienia przed Bogiem, odkupienia z naszych win. Dlatego Pan Bóg zaczyna proces naszej regeneracji. Ten proces trwać będzie tak długo aż staniemy się biali niczym śnieg. “Pokrop mnie hizopem, a będę oczyszczony; obmyj mnie, a ponad śnieg bielszy się stanę.” 

O tej regeneracji mówi druga część psalmu. Dawid jest świadomy, że samo odpuszczenie jego win nie rozwiązuje problemu. Potrzebna jest nam nowa natura, nowe serce, takie, które będzie zdolne podporządkować się Bogu. Serce, które nie będzie żyło w buncie. Potrzebny jest nam nowy, prawy duch. Dlatego Dawid woła: “Serce czyste stwórz we mnie, o Boże, a ducha prawego odnów we mnie!”

Ten nowy duch i nowe serce jest dostępne dla wszystkich, którzy tak jak Dawid ze skruchą przychodzą do Pana prosić o przebaczenie. Pan Bóg zapowiedział to przez proroka Ezechiela: “I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrze, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste.” Ez. 36:26

Prawdziwe upamiętanie i usprawiedliwienie (Ps. 51:1-11)

“Wypełnił się czas i przybliżyło się Królestwo Boże, upamiętajcie się i wierzcie ewangelii.” Mk. 1:15

Ewangelia, którą dla nas wypełnił i głosił Jezus Chrystus jest ewangelią upamiętania. Bez prawdziwego upamiętania, nie jest dane człowiekowi dostąpić wszystkich błogosławieństw Bożych, a przede wszystkim łaski zbawienia. Dlatego powinniśmy mieć świadomość czym jest upamiętanie. Jednym z najbogatszych biblijnych tekstów na ten temat, który najgłębiej przemawia do naszej duszy jest psalm 51.

Pierwszy werset tego psalmu mówi nam o okolicznościach jego powstania. “Gdy wdał się z Batszebą i przyszedł do niego prorok Natan.” O wydarzeniach do których nawiązuje psalm czytamy w drugiej księdze Samuela, rozdziały 11-12. Król Dawid przechadzał się po tarasie swojego pałacu i zobaczył z oddali piękną kobietę, którą kazał do siebie sprowadzić. Batszeba była jednak żoną bardzo oddanego dowódcy wojsk izraelskich. Dawid dopuścił się zdrady wobec tego męża, a Batszeba zaszła w ciążę. Dawid podstępem doprowadził do śmierci jej męża, wystawiając go w najbardziej niebezpiecznym miejscu podczas jednej z bitew. 

Kain i Abel (1 Mż. 4:1-16)

“Przez wiarę złożył Abel Bogu wartościowszą ofiarę niż Kain, dzięki czemu otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, gdy Bóg przyznał się do jego darów, i przez nią jeszcze po śmierci przemawia.” Hebr. 11:4

Z wcześniejszego rozdziału księgi Genesis dowiedzieliśmy się o upadku człowieka oraz jego wygnaniu z ogrodu Eden. Historia Kaina i Abla uczy nas, że od tego pierwszego upadku, człowiek stacza się tylko coraz niżej.

Kain i Abel byli braćmi, pierwszy uprawiał rolę, drugi strzegł trzód. Oboje postanowili złożyć Panu Bogu ofiarę z owoców swojej pracy. Kain złożył ofiarę z plonów rolnych, Abel zaś pierworodnych trzody i ich tłuszczu. Pan Bóg przyjął ofiarę Abla, ale na ofiarę Kaina nie wejrzał. Dlaczego? Czy nie podobała mu się ofiara z płodów rolnych? 

Kazanie na Górze (Mt. 5:1-12)

Rozdział piąty ewangelii Mateusza rozpoczyna bardzo istotną część tej biblijnej księgi. Zwróćcie uwagę, że najbliższe 3 rozdziały wszystkie zdania zapisane są czerwoną czcionką. Jest to najdłuższa spisana ciągła wypowiedź Pana Jezusa, potocznie nazywana kazaniem na górze. Wyjątkowość tego fragmentu potęgowana jest faktem, że dla prawdziwego chrześcijanina, każde słowo Jezusa Chrystusa ma nieskończoną wartość i powinno być strzeżone w sercu jak największy skarb.

Co znaczy słowo błogosławić? Przeczytajmy definicję ze słownika polskiego językoznawcy, Witolda Doroszewskiego: