Albowiem dziecię narodziło się nam (Iz. 9:5)

“Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju.”

Dzisiaj czytamy proroczy fragment księgi Izajasza, mówiący o narodzeniu dzieciątka Jezus. Prorok używa wydaje się powtórzenia: “Dziecię narodziło się nam”, “syn jest nam dany”. Jaki jest cel tego zabiegu?

Ciasna brama i wąska droga (Mt. 7:13-14)

“Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie.” J. 14:6

Ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota. Niewielu jest tych, którzy ją znajdują. Te słowa Pana Jezusa nawołują nas, byśmy przez całe życie, nigdy nie przestawali badać drogi, którą kroczymy. Jest w nich zawarte ostrzeżenie, które wywołuje w naszych umysłach niepokój. 

Czy idziemy drogą zbawienia? Spójrzmy dookoła siebie. Na ludzi, którzy nas otaczają. Naszych najbliższych kolegów, znajomych, przyjaciół. Czy identyfikujemy się z wartościami tego świata? Klaszczemy kiedy wszyscy klaszczą? Cieszymy się, kiedy wszyscy się radują? Przerażająca jest świadomość, że możemy iść drogą zatracenia, wierząc, że idziemy w dobrym kierunku. 

Dobry Pasterz (J. 10:11-21)

“Dobry pasterz życie swoje kładzie za owce.” J. 10:11

W czasach Pana Jezusa, bycie pasterzem było niebezpieczną pracą. Do obowiązków pasterza należało nie tylko zapewnić powierzonym mu owcom dostępu do pokarmu i świeżej wody. Przede wszystkim pasterz musiał bronić stada przed licznymi zagrożeniami. Kiedy jakaś owca się zgubiła, musiał ją znaleźć i przyprowadzić z powrotem. Największym zagrożeniem były dzikie drapieżne zwierzęta takie jak lwy czy wilki. Pasterz niejednokrotnie musiał narażać własne życie, by bronić swoich owiec. Od rzetelności z jaką wypełniał on swoje zadania zależało niejednokrotnie dobro całej rodziny, dlatego pracy pasterskiej nie powierzano obcym najemnikom. Najczęściej zostawał pasterzem najmłodszy syn w rodzinie. Rodziny posiadające owce miały świadomość, że najemnik nie będzie ryzykował własnym zdrowiem i życiem w przypadku zagrożenia.

Poświęcenie Świątyni (J. 10:22-30)

Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość poświęcenia świątyni. Była zima. I przechadzał się Jezus w świątyni, w przysionku Salomona. (10:22-23)

Być może powyższe dwa wersety są zwyczajnym zabiegiem narracyjnym. Jednak Biblia nie jest księgą zwyczajną. Czy nie znajdujemy niezwykłym, że poświęcenie świątyni ma miejsce, kiedy Jezus przechadza się po niej? To Jezus Chrystus uświęca świątynię! Pan Jezus uświęca wszystkich, którzy w niego wierzą i pokładają w nim nadzieję. Przez dar Ducha Świętego stajemy się świątynią Boga żywego. Jezus Chrystus jest tym prawowitym potomkiem Dawida, który buduje dom imieniu Pańskiemu. “Jednak nie ty będziesz budował ten dom, ale twój syn, twój prawowity potomek, on zbuduje dom imieniu mojemu.” 1 Krl. 8:19

O owczarni (J. 10:1-10)

“Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony będzie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie.” J. 10:9

Owce są zwierzętami znanymi z tego, że bardzo przywiązują się do głosu. Młode owieczki słyszą i odpowiadają na głos swojej matki. Podobnie przywiązują się do głosu swojego pasterza. Pasterz nadaje swoim owcom imiona, a one przychodzą kiedy słyszą jego wołanie. Nie reagują na wołanie obcego, ponieważ nie znają jego głosu. 

Powołanie pierwszych uczniów (Mt. 4:18-25)

“A których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił.” Rz. 8:30

“Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną.” Obj. 3:20

Jeżeli jesteśmy przeznaczeni do Królestwa Bożego, przyjdzie dzień, że Jezus nas znajdzie i zawoła. Słuchajmy uważnie!