Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego

“Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego, gdyż Pan nie pozostawi bez kary tego, który nadużywa imienia jego.” 5 Mż. 5:11

Nasz reformator Marcin Luter w ten sposób tłumaczy to przykazanie w Małym Katechizmie: “Powinniśmy Boga bać się i miłować Go, abyśmy na Imię Jego nie klęli, nie przysięgali, nie czarowali, nie kłamali i nie oszukiwali, ale Go we wszelkich potrzebach wzywali, modlili się, chwalili i dziękowali” (LC, s. 43)

Z Bożej bojaźni i miłości do Boga wypływać będzie cześć dla Jego imienia. W przykazaniu tym jest wezwanie do tego, by nasze uwielbienie Boga było szczere i autentyczne. Jeśli modlimy się wspólnie, a nasze serce byłoby gdzie indziej, to nadużywamy imienia Pana. Nasza modlitwa, nasza cześć i nasze uwielbienie mają być prawdziwe.

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Proście, aby uwielbić Pana! (Mt. 9:18-25)

“Odpuść nam wszelką winę i przyjmij naszą prośbę, a my złożymy ci w ofiarze owoce naszych warg.” Oz. 14:2

W tekście dzisiejszej ewangelii skontrastowane mamy ze sobą dwa uzdrowienia, które pokazują nam w jaki sposób łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa staje się aktywna w naszym życiu. Jak przez wiarę możemy być nie tylko świadkami, ale odbiorcami jego nieskończonej łaski i dobroci. 

Cóż znaczy uwielbić Pana Boga? W jaki sposób powinniśmy oddawać mu cześć i chwałę? Wskazówkę znajdujemy w sposobie w jaki podchodzi do Pana Jezusa przełożony synagogi. Uwielbia go, modląc się do niego następującymi słowy: “Córka moja dopiero co skonała, lecz pójdź, połóż na nią swą rękę, a ożyje.” Przełożony synagogi przeżywa osobistą tragedię. Oto umarła jego córka. Przychodzi z tym do Pana Jezusa. 

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Nie czyń sobie podobizny rzeźbionej

“Nie czyń sobie podobizny rzeźbionej czegokolwiek, co jest na niebie w górze i co jest na ziemi w dole, i tego, co jest w wodzie pod ziemią.” 5 Mż. 5:8

Pan Bóg wyraźnie zabrania nam w tym przykazaniu, abyśmy nie próbowali sobie tworzyć żadnych obrazów, rzeźb lub innych obiektów kultu. Są kościoły, w których budowane są bogato zdobione ołtarze, posągi Pana Jezusa, do których ludzie przychodzą i modlą się. Jest to poważne naruszenie tego przykazania. 

Cokolwiek byśmy dotknęli naszą ludzką ręką, będzie skalane, nieperfekcyjne, będzie obrazą Bożego majestatu. Nasze uwielbienie Boga ma być procesem wewnętrznym. Cześć należy oddawać Bogu w duchu i prawdzie – tak jak to mówił Pan Jezus w rozmowie z Samarytanką: “Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i takich Ojciec szuka, którzy by mu tak cześć oddawali.” J. 4:23

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Nie będziesz miał innych bogów obok mnie (2 Mż. 20:2-3)

„Jam jest Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał innych bogów obok mnie.”

Nie będziesz miał innych bogów obok mnie. Przykazanie to jest wieczne. Cóż zatem znaczy, że mamy nie mieć innych bogów obok mnie? Uznajemy Jezusa Chrystusa jako Pana naszego życia, naszej osoby, i wielbimy tylko Boga Wszechmogącego, który przez niego się objawił jako Syn Boży.

Inni bogowie, pisani małą literą, to wszystkie rzeczy, które odciągają naszą uwagę od Pana Boga. Wszystko co staje się dla nas ważniejsze niż Pan, jest zagrożeniem. Szczególnie w dzisiejszych czasach, ludzie mogą mieć czego tylko zapragną. Tak ważne jest, aby nasze serce było we właściwym miejscu. “Albowiem gdzie jest skarb twój – tam będzie i serce twoje.” Mt. 6:21 Przestrzeganie tego bardzo ważnego przykazania jest wołaniem, abyśmy byli “w tym świecie”, lecz nie “z tego świata”. 

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Czyż mogą goście weselni się smucić? (Mt. 9:14-15)

“Wtedy przyszli do niego uczniowie Jana i pytali: Dlaczego my i faryzeusze pościmy, a uczniowie twoi nie poszczą? I rzekł im Jezus: Czyż mogą goście weselni się smucić, dopóki z nimi jest oblubieniec? Nastaną jednak dni, gdy oblubieniec zostanie im zabrany, a wtedy pościć będą.” Mt. 9:14-15

Nauczanie Jana Chrzciciela koncentrowało się na pokornym i szczerym upamiętaniu. Jak pamiętamy głosił on chrzest upamiętania na odpuszczenie grzechów. Głosił on, że prawdziwe upamiętanie prowadzi do zmiany zachowania. “Wydawajcie więc owoce godne upamiętania” Łk. 3:8. Nie przychodźcie do mnie ochrzcić się mówiąc, że żałujecie za swoje grzechy, tylko po to, by jutro czynić wszystko tak samo jak to robiliście wcześniej. Niech wasze owoce, wasze uczynki, będą świadectwem tego, że naprawdę się upamiętaliście.

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Prawo Boże – Wprowadzenie (5 Mż. 5:1-22)

“Błogosławieni ci, którzy żyją nienagannie, którzy postępują według zakonu Pana!” Ps. 119:1

Podczas najbliższych spotkań będziemy rozmawiać i poznawać Boże prawo, czyli zakon. Prawo nadane przez Boga jest ponad wszelkim innym prawem. Najważniejszym prawem jest prawo moralne. To prawo moralne jest nam objawione jako dziesięć przykazań, powszechnie nazywanych dekalogiem. Dekalog dany nam został przez samego Boga, który własnoręcznie, Bożym palcem, wypisał je na dwóch kamiennych tablicach.

Co możemy powiedzieć o zakonie?

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Pójdź za mną (Mt. 9:9-13)

“Śpieszę, a nie opóźniam się wypełniać przykazania twoje.” Ps. 119:60

Aby zrozumieć tekst dzisiejszej ewangelii, potrzebujemy poznać nieco jej historyczny kontekst. Cesarstwo rzymskie posiadało wiele podbitych prowincji, w których ustanawiano celników, by zbierali oni w swoim regionie podatki dla Rzymu. Powołanie takiego urzędnika odbywało się w sposób podobny do przetargu, kandydaci deklarowali ile pieniędzy z danego regionu uzyskają i wyślą do Rzymu. Oczywiście wybierano takiego, który zobowiązał się, że zbierze największą sumę dla rzymskiego skarbca.

Wszystko, co ustanowiony celnik pobrał od ludu ponad zadeklarowaną w umowie z Rzymem kwotę, było jego własną korzyścią z której nie musiał się rozliczać. W ich interesie było więc, by uciskać lud licznymi bardzo uciążliwymi podatkami. 

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Ufaj, synu, odpuszczone są grzechy twoje (Mt. 9:1-8)

“On odpuszcza wszystkie winy twoje, leczy wszystkie choroby twoje, on ratuje od zguby życie twoje; on wieńczy cię łaską i litością.” Ps. 103:3

Po uzdrowieniu dwóch opętanych, kiedy demony rzuciły stado świń w urwisko, Pan Jezus wstąpił do łodzi i przeprawił się na drugi brzeg. Wrócił do swojego miasta, czyli Kafarnaum. (“I opuściwszy Nazaret, przyszedł i zamieszkał w Kafarnaum, nad morzem, na pograniczu krain Zebulona i Naftaliego.” Mt. 4:13)

I oto przyniesiono do niego sparaliżowanego człowieka, który nie miał władzy w kończynach i przykuty był do swojego łóżka. Z ewangelii Marka i Łukasza dowiadujemy się o ciekawych okolicznościach tego zdarzenia. “Że oto mężowie nieśli na łożu człowieka sparaliżowanego, i usiłowali wnieść go i położyć przed nim.” Łk. 5:18. Okazuje się jednak, że nie mogą niosąc to łoże przedostać się do Pana Jezusa, tak liczny jest tłum, który zebrał się wokoło domu. “I zeszło się tak wielu, tak iż się i przed drzwiami już pomieścić nie mogli, a On głosił im słowo.” Mk. 2:2. 

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Uzdrowienie dwóch opętanych (Mt. 8:28-34)

“Bóg bowiem nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strąciwszy do otchłani, umieścił ich w mrocznych lochach, aby byli zachowani na sąd;” 2 P. 2:4

Byliśmy wcześniej świadkami, jak Pan Jezus uciszył wielką burzę i wiatr na morzu. Ludzie, którzy to widzieli, dziwili się mówiąc: “Kim jest Ten, że nawet wiatry i morze są mu posłuszne?” Po przybyciu na drugą stronę, zabiegają mu drogę dwaj opętani. Krzyczą do niego tymi słowy: “Cóż my mamy z tobą, Synu Boży?” Widać kontrast pomiędzy tymi dwoma wersetami: “Kim jest Ten?” – pytają jego uczniowie, “Synu Boży” – pytają demony. Jeszcze zanim to jest objawione jakimkolwiek ludziom, duchy, które mają kontakt z Jezusem od razu rozpoznają w nim Syna Bożego.

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj

Cena bycia uczniem Jezusa (Mt. 8:18-22)

“Albowiem dla mnie życiem jest Chrystus, a śmierć zyskiem.” Flp. 1:21

Pan Jezus, widział tłum wokół siebie i kazał przeprawić się na drugą stronę. Pokazuje nam to, że Jezus nie szuka wielbiących go tłumów i rozgłosu. On bada serca tych, którzy chcą być z nim, szukając całkowitego poddania. Nie każdy może zostać uczniem Jezusa. Dla naszego zbawienia, zostawił Pan Jezus swój dom w niebie, zstąpił na ziemię. Zostawił wszystko co miał. Tak samo my, jeśli chcemy być z nim w niebie, musimy zostawić wszystko co ziemskie. “Albowiem znacie łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym, stał się dla was ubogim, abyście ubóstwem jego ubogaceni zostali.” 2 Kor. 7:9

image_pdfŚciągnij PDFimage_printWydrukuj