Podobieństwo o dziesięciu pannach (Mt. 25:1-13)

“Początkiem mądrości jest bojaźń Pana, a poznanie Świętego – to rozum.” Prz. 9:10

Każde królestwo musi mieć przynajmniej dwa elementy: króla i poddanych. Tak też jest w przypadku królestwa niebieskiego. Króluje w nim Jezus Chrystus, który ma swoich wiernych. Dzisiejsze podobieństwo mówi nam o dniu, w którym Syn Człowieczy, czyli Pan Jezus przyjdzie ponownie na świat. Czeka na niego dziesięć panien. W Biblii wielokrotnie używana jest analogia, że królestwo niebios porównane jest do małżeństwa. Zbawiciel jest umiłowanym mężem, a Kościół jego oblubienicą. Dopiero kiedy jesteśmy z nim połączeni, osiągamy pełnię miłości. “Bo mąż jest głową żony, jak Chrystus Głową Kościoła, ciała, którego jest Zbawicielem.” Ef. 5:23

Nie troszczcie się (Mt. 6:24-34)

“Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego.” Mt. 6:33

Nikt nie może dwom panom służyć. Nie można służyć jednocześnie Bogu i temu światu. Pan Jezus naucza nas, że aby służyć Bogu, musimy być solą i światłością tego świata. Mamy nie żyć według jego modły, lecz nasza światłość ma tak świecić, aby inni ludzie widzieli nasze dobre uczynki i chwalili Ojca, który jest w niebie. (Mt. 5:13-16)

W dzisiejszej ewangelii Pan Jezus mówi nam byśmy się nie troszczyli. On wie, że będąc na tym świecie ciężko jest nam nie myśleć o jego codziennych problemach i znojach. Nasze fizyczne ciała mają swoje potrzeby. Musimy jeść, pić, ubierać się. Pan Jezus wie, jak bardzo troski o te potrzeby mogą nas odciągać od Boga. Dlatego aż pięciokrotnie powtarza nam “nie troszczcie się.”:

Dobry Pasterz (J. 10:11-21)

“Dobry pasterz życie swoje kładzie za owce.” J. 10:11

W czasach Pana Jezusa, bycie pasterzem było niebezpieczną pracą. Do obowiązków pasterza należało nie tylko zapewnić powierzonym mu owcom dostępu do pokarmu i świeżej wody. Przede wszystkim pasterz musiał bronić stada przed licznymi zagrożeniami. Kiedy jakaś owca się zgubiła, musiał ją znaleźć i przyprowadzić z powrotem. Największym zagrożeniem były dzikie drapieżne zwierzęta takie jak lwy czy wilki. Pasterz niejednokrotnie musiał narażać własne życie, by bronić swoich owiec. Od rzetelności z jaką wypełniał on swoje zadania zależało niejednokrotnie dobro całej rodziny, dlatego pracy pasterskiej nie powierzano obcym najemnikom. Najczęściej zostawał pasterzem najmłodszy syn w rodzinie. Rodziny posiadające owce miały świadomość, że najemnik nie będzie ryzykował własnym zdrowiem i życiem w przypadku zagrożenia.

Poświęcenie Świątyni (J. 10:22-30)

Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość poświęcenia świątyni. Była zima. I przechadzał się Jezus w świątyni, w przysionku Salomona. (10:22-23)

Być może powyższe dwa wersety są zwyczajnym zabiegiem narracyjnym. Jednak Biblia nie jest księgą zwyczajną. Czy nie znajdujemy niezwykłym, że poświęcenie świątyni ma miejsce, kiedy Jezus przechadza się po niej? To Jezus Chrystus uświęca świątynię! Pan Jezus uświęca wszystkich, którzy w niego wierzą i pokładają w nim nadzieję. Przez dar Ducha Świętego stajemy się świątynią Boga żywego. Jezus Chrystus jest tym prawowitym potomkiem Dawida, który buduje dom imieniu Pańskiemu. “Jednak nie ty będziesz budował ten dom, ale twój syn, twój prawowity potomek, on zbuduje dom imieniu mojemu.” 1 Krl. 8:19

Pan jest pasterzem moim (Ps. 23)

“Ponieważ Baranek, który jest pośród tronu, będzie ich pasł i prowadził do źródeł żywych wód; i otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu.” Obj. 7:17

Ten piękny psalm ma moc by podnosić ducha ludziom w najtrudniejszych momentach życia. Kiedy wydaje się, że dookoła czyhają same niebezpieczeństwa, że nasza sytuacja jest bez wyjścia i nie ma dla nas ratunku, warto sięgnąć po jego wersety. Warto znać je na pamięć, by móc przywołać je w dowolnym momencie, kiedy będziemy ich naprawdę potrzebować.

O owczarni (J. 10:1-10)

“Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony będzie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie.” J. 10:9

Owce są zwierzętami znanymi z tego, że bardzo przywiązują się do głosu. Młode owieczki słyszą i odpowiadają na głos swojej matki. Podobnie przywiązują się do głosu swojego pasterza. Pasterz nadaje swoim owcom imiona, a one przychodzą kiedy słyszą jego wołanie. Nie reagują na wołanie obcego, ponieważ nie znają jego głosu. 

Ewangelia, przez którą zbawieni jesteście (1 Kor. 15:1-11)

“Chrystus umarł za grzechy nasze” 1 Kor. 15:3

Ewangelia, która zbawia jest kluczem Królestwa Niebieskiego. To ona jest obietnicą, którą dał Pan Jezus Piotrowi mówiąc: “I dam ci klucze Królestwa Niebios” (Mt. 16:19). Wiemy, że do każdego zamka pasuje tylko klucz o określonym wzorze. Nie da się otworzyć zamka innym kluczem. Dlatego tak ważne jest, by nasz klucz do Królestwa Niebieskiego był dokładnie tym, którego potrzebujemy by się tam dostać. O tym właśnie jest dzisiejszy tekst.